(بازسرایی پارسوماش)

منشور پارسوماش

بابل به دست من افتاد

و چون به بابِل شديم

سربازان و پارسيان خويش را گفتم

دست به هيچ دامني دراز نکنيد

زنان و کودکان در پناهِ من اند

پيران و پي بُريدگان در پناهِ من اند

خاموشان و خستگان در پناهِ من اند

شکست خوردگان و خاموشان در پناهِ من اند.

سلوکِ سربازانِ من

سلوکِ پارسيانِ سرزمينِ من است

و ما براي آزاديِ مردمان آمده ايم

تباهي و تيرگي از ما نيست

وحشت و شقاوت از ما نيست

تازيانه و تجاوز از ما نيست

غيظ و غرامت از ما نيست.

ما رسولانِ اَمان و آسودگي هستيم

ما آورندگانِ آزاديِ مردمان هستيم

تنها ترانه و شادماني باشد

همين و ديگر هيچ!

اين فرمانِ من و فرمانِ فرشتگان زمين است.

من ياورِ مردمان و پيام آور محبتم

پروردگار بزرگم چنين گفته،چنين خواسته،چنين کرده است

او ياور من است و چنينم گفت

که دستِ ترا بازگرفته ام

تا دُوال از کمرِ ظالمان و گِره از کار فروبستگان بگشايي

درها به روي تو باز است و

دروازه ها به روي تو باز.

من کليد همۀ درها و دروازه ها را

به تو خواهم سپرد

من پيشاپيشِ تو

کوه ها و دره ها را خواهم گشود

و ستمگران را به ساحتِ سکوت خواهم راند.

تو کمر بستۀ کلامِ من و کبرياي مني

ترا آن دَم از دانايي خويش آفريدم

که هنوزت کلامي نياموخته بودند

تو پناهِ بي پايان منتظران و مولودِ برگزيدۀ مني.